Liczba głosów: 3

Projekt nr 00042
Talk to me... życie jest tu i teraz

Projekt edukacyjny

Opis projektu

TALK TO ME… MIEJSCE DO ŻYCIA

Zakaz używania  telefonów komórkowych na przerwach? Naprawdę???  Ta szkoła jest nienormalna! To co my będziemy  teraz robić? Przecież bez telefonu nie ma prawdziwego życia!

Uczniowie byli przerażeni, część z nich się buntowała, część czuła się skrzywdzona i nie rozumiała czemu miałby służyć taki bezsensowny przepis.  Po jakimś czasie dali za wygraną, dostosowali się do nowej sytuacji, ale pozostali z uczuciem krzywdy i w przekonaniu, że w szkole spotyka ich więcej rzeczy złych, niż dobrych.

Przepis funkcjonował. Nawet sprawnie. Ale czuliśmy, że nie możemy zostawić uczniów samych sobie, że może trzeba zaproponować im coś w zamian. Co zamiast telefonu komórkowego na przerwach? Co wytrzyma taką konkurencję? To musi być bardzo prostego…

Idea projektu  „Talk to me… miejsce do życia” wyrosła z przekonania, że musimy wrócić uwagę uczniów na relacje z innymi , na wagę kontaktu personalnego, jednocześnie pokazać, że szkoła nie jest  „poczekalnią”, czy nawet „przeczekalnią”, nie jest  miejscem tylko do nauki.  Szkoła jest areną do prawdziwego życia, które toczy się tu i teraz. Spędzają  w niej przecież prawie jedną trzecią doby. Drugi człowiek powinien być w tym życiu najważniejszy.

Projekt jest w trakcie realizacji. Biorą  w nim udział uczniowie klas trzecich  byłego gimnazjum, teraz szkoły podstawowej.  Nie poszliśmy do uczniów z gotowym scenariuszem działań. To nie my, nauczyciele, mamy poczuć się w szkole lepiej. To uczniowie mieli podjąć kluczowe decyzje. Mieliśmy w głowie zarys  koncepcji, ale tak naprawdę  dopiero podczas spotkań naszej grupy zrodził się szczegółowy plan działań.  Do dzisiaj jest on otwarty na wszelkie wartościowe zmiany proponowane przez uczniów.

1. Na pierwszym spotkaniu uczestnicy projektu  zostali postawieni przed pytaniami: „Gdzie   uczniowie spędzają  czas na przerwach  najchętniej?”,  „Dokąd udają  się, gdy jest im smutno i źle?”, „Na czym polegają ich kontakty z rówieśnikami w czasie przerw?”, „Co można zrobić, abyś poczuł się w szkole lepiej?”,  „Co skłoniłoby Cię do podjęcia rozmowy z innym uczniem w czasie przerwy?”, „O czym chciałbyś porozmawiać z innymi ?”, „Jak można zmienić fizyczną przestrzeń szkoły, aby była dla Ciecie przyjazna i atrakcyjna?” .

W trakcie dyskusji  nad tymi pytaniami zrodził się pomysł, aby zaczerpnąć informacji od większej części społeczności szkolnej. Efektem tego było ułożenie pytań do ankiety i następnie przeprowadzenie jej przez członków grupy projektowej wśród swoich kolegów i koleżanek.

2.Podczas drugiego spotkania uczniowie przedyskutowali wyniki ankiet, określili i nazwali główne problemy, potrzeby i oczekiwania. A potem popłynęła lawina pomysłów, mniej lub bardziej realnych, którą my, nauczyciele, z trudem mogliśmy okiełznać. Od tego momentu nie możemy mierzyć już naszego projektu kolejnymi  numerami spotkań, gdyż  nasze prace szły w kierunku wielipłaszczyznowym i

3. Nastąpiła faza projektowania  i planowania działań , które chcieliśmy przeprowadzić.   Kiedy uczniowie mieli już sprecyzowany plan, uznaliśmy, że  powinni iść na spotkanie z dyrekcją szkoły i przedstawić argumenty, które przemawiają za celowością wprowadzenia ich pomysłów, poprosić o akceptację. Tak zdobędą cenne doświadczenie oraz poczucie, jak wiele od nich zależy.

 W wyniku pracy grupy  zaplanowano:

I.   Urządzenie i zaaranżowanie  „klasy bez ławek”, przyjaznego architektonicznie pomieszczenia, którego klimat i specyfika otworzy relacje, zachęci do rozmów,  przełamie bariery w relacji uczeń-uczeń, uczeń-nauczyciel. Charakterystyczne cechy: brak ławek i innych elementów typowych dla klasy lekcyjnej,   strefa intymnej rozmowy – łódź, w której dwie osoby będą mogły usiąść  naprzeciwko siebie i porozmawiać; łódź będzie stać na niewielkim podeście, wykorzystana zostanie zniszczona  łódka z lokalnego klubu żeglarskiego, będzie ona  odmalowana na kolor żółty (nawiązanie do Yellow Submarine),  pokryta   napisami  „Talk to me” w kilku różnych językach, wykonanych własnoręcznie przez uczniów; drewniany podest w kształcie schodów z mnóstwem kolorowych poduszek, który zajmie czwartą część pomieszczenia, będzie on zachęcał do odpoczynku i podjęcia rozmów w większej grupie;  kilka  pomalowanych  i odnowionych euro palet, które będą pełniły funkcje stolików;    fresk na ścianie, miękka wykładzina z mnóstwem poduszek i kilkoma pufami, które umożliwią przyjęcie najwygodniejszej dla ucznia pozycji;  jedna ściana wyklejona gazetami , zdjęciami oraz okładkami winylowych płyt, co ma być pretekstem do dostarczenia tematów do rozmów, przemyśleń i refleksji.

Całe pomieszczenie ma mieć charakter, który będzie  sprzyjać intymności,  zwrócić uwagę  na wartości ponadczasowe (stad  nawiązanie do twórczości The Beatles) ,. Ma służyć nie tylko do spędzania czasu, ale również do prowadzenia w nim regularnych lekcji (na co autorzy projektu mają już mnóstwo pomysłów); projekt  pomieszczenia w załączniku.

II. Zagospodarowanie pustych dotąd miejsc na korytarzu szkolnym, w celu stworzenia  dla uczniów przyjaznych miejsc „do życia”, „do kontaktów”.

Utworzenie „ZONY  RELAKSU” ,   „ ZONY  ROZMÓW” . „ZONY  TWÓRCZOŚCI”,  „ZONY  ZAINTERESOWAŃ”.    Każdy  z obszarów ma być strefą do wypoczynku,  ma zachęcać do zajęcia miejsca   i podjęcia rozmowy, ma dostarczać tematów  i pretekstów do wymiany zdań i opinii.  I tak powstała już ZONA ZAINTERESOWAŃ, w której postawiliśmy na temat podróżowanie. Czasopisma zachęcają do odkrywania świata, nasza DROGOWSKAZ  i oznaczenia  na mapie, pokazują, które miejsca odwiedzili nasi uczniowie podczas wycieczek szkolnych. Porozmawiajmy o podróżach! O miejscach, doświadczeniach,  planach!  O ludziach innych narodowości.  Zdjęcie w załączniku.  Obecnie rozpoczynamy prace nad „ZONĄ TWÓRCZOŚCI”, gdzie głównym elementem ma być duża powierzchnia ściany pokryta farbą tablicową, na której każdy przy pomocy kredy będzie mógł napisać coś ważnego, osobistego,  czym będzie chciał się podzielić z innymi. Umieszczone dookoła siedziska będą zachęcać innych do refleksji nad efektami twórczości kolegów i koleżanek.   

Cele projektu

Cele:

Organizowanie fizycznej przestrzeni edukacyjnej, wspomagającej procesy społeczne, edukacyjne i emocjonalne uczniów. Budowanie i wzmacnianie relacji w społeczności szkolnej.

1. Stworzenie przyjaznego środowiska i artakcyjnej wizualnie przestrzeni.

2. Budowanie pozytywnych zwiążków z miejscem, wzmacnianie poczucia przynależności i współodpowiedzialności.

3. Wykorzystanie potencjału uczniów  projektowaniu i urządzaniu przestrzeni szkolnej.

4. Wzbogacanie środowiska ucznia i różnorodne stymulowanie jego rozwoju.

5. Stworzenie warunkw sprzyjających komunikacji, nawiązywaniu nowych ralacji, przełamywania stywnych hierarchii i ról.

 

 

Elementy unikatowe

Projekt jest reakcją na aktualne problemy, którym  uczniowie codziennie stawiają czoła w szkolnej rzeczywistości. Jest próbą zdiagnozowania ich potrzeb i oczekiwań, szukaniem sposobów na  uatrakcyjnienie  przestrzeni szkolnej zarówno w wymiarze fizycznem, jsk i społecznym. Zwraca uwagę na wagę relacji i komunikacji z innymi.

Miejsce i czas realizacji

Projekt realizowany jest w Szkole Podstawowej nr 2 w Wolsztynie. Czas realizacji: od  września  2017 do czerwca  2018.

Wykorzystanie grantu

W realizacji programu wykorystujemy potencjał uczniów, polegamy na efektach ich zespołowej pracy. Jedak pewne elementy wymagają nakładów finansowych. Grant zostałby wykorzystany na sfinansowanie budowy drewnianego podestu-sceny.

 

Galeria załączników

Pobierz poradnik o projekcie edukacyjnym

Dane osobowe

Imię i nazwisko lidera:
Dorota Bartkowiak

Szkoła:
Gimnazjum nr 1 im. T. Kościuszki, Wolsztyn

Adres szkoły:
Wschowska 15, 64-200
Wolsztyn

 

Copyright by Wydawnictwo Nowa Era Sp. z o.o. Wszelkie prawa zastrzeżone